eximerose-me

Δουλειά ρέιιιιιι

2011-01-20T15:52:00.002+02:00

Λοιπόν σήμερα με πήρε κάποιος τηλέφωνο και μου είπε: «Θα μπορούσα να σας ρωτήσω κάτι; Πρόκειται μήπως να χρειαστείτε κάποιον για δουλειά;». Αυτό μόνο. Δεν ανέφερε την επαγγελματική του ιδιότητα, δεν ανέφερε τίποτα άλλο. Αμφιβάλω ακόμα κι αν ήξερε που πήρε. Μπορεί να έπαιρνε τηλέφωνα έτσι στην τύχη..

Το σπίτι μου

2010-12-21T19:39:00.000+02:00

Το σπίτι μου, μια πολυκατοικία σε φυγή, ντυμένη ένα γυάλινο φόρεμα από μάτια,
δίπλα στα πέτρινα κοστούμια των παλιών αριστοκρατών που δεν φαντάστηκαν ποτέ
την ματαιότητα του θεμελίου.

Παιδί που χοροπηδά

2010-09-13T23:18:00.000+03:00

Ανάμεσα στις σκιές των περαστικών, περασμένων, βιαστικών μεσηλίκων, που περπατούν έχοντας χάσει διαπαντός τη χαρά του βαδίζειν, που θα πει τη χαρά τη συνέχειας, ένα μικρό παιδί χοροπηδά και για μια στιγμή για πάντα μένει στον αέρα, όλο το σώμα, χέρια πόδια να σχηματίζουνε γωνίες, οδικές πινακίδες του χρόνου.

Ριζωμένο δέντρο

2010-09-13T19:15:00.002+03:00

Ξαφνικά έβγαλε τα ρούχα της κι απόμεινε ολόγυμνη. Μετά πλησίασε το παράθυρο και εκεί μέσα στο κλειστό τζάμι είδε τη μορφή της μπερδεμένη με τα κλαδιά του δέντρου της αυλής. Ακολουθώντας μια ανίκητη παρόρμηση, άνοιξε το παράθυρο κι όρμισε έξω. Αγκάλιασε τον κορμό του δέντρου κι άρχισε να τρίβεται πάνω του με λαχτάρα ερωμένης. Το στήθος της μάτωσε, οι ρώγες κόπηκαν μα εκείνη, χωρίς να λογαριάζει πόνο συνέχισε να αγκαλιάζει βίαια το δέντρο. Όταν απόκαμε, ξάπλωσε στο χώμα. «Έτσι λαχτάρησα να ήταν. Σαν ριζωμένο δέντρο», ψιθύρισε κι απέμεινε έτσι γυμνή και ματωμένη να κοιτά τον φεγγάρι που ξεπρόβαλε ανάμεσα στα φύλλα.

Ο κύριος με τα μαύρα

2010-09-12T14:12:00.001+03:00

Ο ουρανός έβρεξε απόψε έναν παράξενο άντρα ντυμένο στα μαύρα. Ο παράξενος κύριος κρατούσε στα χέρια του μια μεγάλη ομπρέλα. Με αυτή προσγειώθηκε στη γη και δεν την έκλεισε καθόλου, καθώς όλο το βράδυ η βροχή δεν έπαψε ούτε στιγμή. Ο κύριος με τα μαύρα περιπλανήθηκε επί ώρες στις πιο σκοτεινές πλευρές της πόλης. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι είναι αδιανόητο το πώς κατάφερε να επιβιώσει και να μην πέσει μέσα σε κάποιο από τα ανοιχτά φρεάτια ή τις απύθμενες λακκούβες του δρόμου. Κάποια άγρια σκυλιά που τον ακολούθησαν του επιτέθηκαν πολλές φορές, όμως μάταια. Ήταν σαν να δάγκωναν το ίδιο το σκοτάδι, τον αέρα. Ήταν προφανές ότι ο παράξενος επισκέπτης γνώριζε πολύ καλά που πήγαινε. Φαινόταν πως ήξερε πολύ καλά τους δρόμους και δεν δίστασε ούτε στιγμή για το ποια κατεύθυνση θα έπρεπε να ακολουθήσει. Παρόλα αυτά, τελικά αποδείχθηκε πως δεν είχε κάποιο προκαθορισμένο ραντεβού. Φυσικά στην πορεία του είχε αρκετές τυχαίες συναντήσεις: Για παράδειγμα μια ηλικιωμένη γυναίκα που περπατούσε μόνη στο δρόμο, ξαφνικά αισθάνθηκε έναν ανεξήγητο φόβο και κοντοστάθηκε. Όταν γύρισε πίσω της είδε τον άντρα με τα μαύρα να χάνεται στη γωνία του δρόμου. Αλλά και ένα μικρό κορίτσι που διάβαζε μόνο του στο δωμάτιό του, παρότι δεν το είπε σε κανέναν, τον είδε να περνά σαν ριπή έξω από το παράθυρό του. Κι άλλοι πολλοί τον είδαν να διασχίζει βιαστικός τους δρόμους της πόλης, μα κανένας δεν πρόλαβε να δει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Προς το πρωί, ο κύριος με τα μαύρα κοντοστάθηκε στην άκρη του λιμανιού, κοίταξε τον ουρανό που είχε καθαρίσει πια από τα σύννεφα και τότε έκλεισε την ομπρέλα του. Παρέμεινε για λίγο έτσι ακίνητος μπροστά τη θάλασσα μέχρι που η πρώτη κίτρινη ριπή του ήλιου που ανέτειλε τον χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά

Η νεαρή σερβιτόρα

2010-09-11T13:57:00.001+03:00

Στέκομαι μπροστά στο μπαρ. Μπροστά μου η νεαρή σερβιτόρα και πίσω της ο καθρέφτης και μέσα του όσοι πελάτες του μαγαζιού βρίσκονται πίσω μου. Καθώς με κοιτάει στα μάτια περιμένοντας να παραγγείλω σκέφτομαι πως έχουμε πίσω μας και μπροστά μας τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους. Με άλλα λόγια, πως είμαστε ο ένας καθρέφτης του άλλου. Απλές αντανακλάσεις, είδωλο ο ένας του άλλου. Φοβάμαι να κινηθώ γιατί το κορίτσι μπορεί να μείνει ακίνητο κι έτσι να πάψει να είναι το είδωλό, κι έτσι να χαλάσω τη μαγεία της στιγμής. Μα πιο πολύ φοβάμαι, μήπως ακολουθήσει την κίνησή μου, κι ίσως τότε αποδειχθεί πως εγώ η ίδια είμαι το κορίτσι που απλώς κοιτάει το είδωλό του μέσα στον καθρέφτη.

Ξύλινη πολυθρόνα

2010-09-10T20:57:00.000+03:00

Καθισμένη σε μια ξύλινη πολυθρόνα στη μέση του χωραφιού το κορίτσι είναι νεαρό, γύρω στα είκοσι. Έχει ένα πρόσωπο στρογγυλό και μάγουλα κατακόκκινα. Φοράει ένα περίεργο καπέλο μπλε, μεγάλο που δεν ταιριάζει με τα καφετί ρούχα της. Στα χέρια της κρατάει ένα μεγάλο κέντημα. Αν και η πολυθρόνα είναι στραμμένη προς τη θάλασσα, το κορίτσι κοιτάει προς τα εμένα, και τα πλοία διασχίζουν τον ορίζοντα. Η θάλασσα είναι πολύ ήρεμη, άπνοια επικρατεί, όμως σιγά-σιγά πάνω στο χωράφι σηκώνεται αέρας. Το χορτάρι ρυτιδιάζει, φτιάχνει πράσινα κύματα που σιγά-σιγά παρασέρνουν το κορίτσι με την πράσινη πολυθρόνα. Το κορίτσι σηκώνει ψηλά τα χέρια του και το κέντημα γίνεται ιστίο. Τώρα πια η πολυθρόνα σχίζει γρήγορα το αγριεμένο χορτάρι και παρασύρει το κορίτσι προς τη θάλασσα. Εκείνη ξεμακραίνει από μένα, το χορτάρι δίνει τη θέση του στο πέλαγο, τα νερά την παρασύρουν στα βαθιά, εκεί που τα ταξιδεύουν τα πλοία. Στην κουπαστή μια γυναίκα βλέπει το κορίτσι καθισμένο σε μια ξύλινη πολυθρόνα στη μέση της θάλασσας. Αν και η πολυθρόνα της είναι στραμμένη προς το πλοίο, το κορίτσι κοιτάζει προς τη στεριά.

Ας ληφθούν μέτρα

2010-09-06T20:10:00.001+03:00

Πως διώχνει κανείς τη βαρυθυμία; Κάποτε είχαμε το νέφος, μα νομίζω πως αυτό το καινούργιο σύννεφο είναι πιο βλαβερό δια την υγεία.
Ένας δακτύλιος άραγε θα κάνει δουλειά; Δευτέρα, Τετάρτη, και Παρασκευή οι ζυγοί βαρύθυμοι. Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο οι μονοί. Κυριακή, γιορτή και σχόλη, ελεύθερον το κέντρο δια πάσα νόσο.

Επίσης

2010-09-04T15:31:00.002+03:00

μου ρθε μια επιθυμία να ξαναγυρισω σε τούτη τη γειτονιά που άφησα ουσιαστικά πριν 3 χρόνια πίσω μου. νοστάλγησα. κακό να γυρίζεις πίσω το κεφάλι αλλά κι ανθρώπινο

να χαλαρώσω

2010-09-04T15:10:00.002+03:00

Τα βαριέμαι τα πράγματα, ναι τα βαριέμαι. Με κουράζουν, πολύ, τα αφήνω, γιατί νομίζω ότι μου ζητούν, νομίζω. τίποτα δεν μου ζητάνε. εγώ νομίζω. πάντα εγώ. νομίζω. τα παρατάω, καμιά φορά για λίγο, άλλες για πολύ. Πρέπει να χαλαρώσω.

φου

2009-10-27T23:24:00.000+02:00

φου αν είναι τώρα να γυρνάω πίσω και να μαθαίνω κομμάτια του εμένα που έπρεπε να ξέρω χρόνια του εμένα πριν, ποτέ δεν θα υπάρχει χρόνος αρκετός για εμένα, εμένα να ανακαλύψω. Ας είναι, θα γυρίσω τις σελίδες να διαβάσω τι γράφουνε για μένα κι ύστερα όλα αυτά τα άχρηστα που έμαθα θα τα σκορπίσω σαν ξερό λουλούδι στον αέρα με ένα φου.

Φωτιά στα σαββατόβραδα

2009-09-16T20:21:00.000+03:00

καθώς άρπαξε το κιβώτιο με τα άδεια μπουκάλια η μυρωδιά του ουισκιού τον χτύπησε στα ξαφνικά και τον άφησε για λίγο άναυδο να προσπαθεί να θυμηθεί πότε ακριβώς στραβοπάτησε ο κόσμος του. Πέταξε το πρώτο μέσα στο ανοιχτό στόμα του σκουπιδιάρικου κι άρπαξε γρήγορα το δεύτερο. Κι όταν έσκυψε να πιάσει το τρίτο του ήρθε η ιδέα πως είχε ένα ρόλο σπουδαίο και μοναδικό. Πως είχε το μοναδικό προνόμιο να θάβει τα απομεινάρια του γλεντιού τους, τα απομεινάρια της όμορφης νύχτας τους, και πως σε λίγο με τα ίδια του τα χέρια θα έριχνε στη φωτιά τα σαββατόβραδά τους.

Απορία

2009-09-13T16:30:00.001+03:00

Άραγε αν κάνω καινούργια ανάρτηση θα γλιτώσω από όλο αυτό το spamολόι;

Stin pira

2009-07-19T15:59:00.000+03:00

ακούμπησε το ποτό στο κωμοδίνο κι έτσι όπως έμοιαζε από το μεθύσι σαν ξεχαρβαλωμένη κούκλα λίγο πριν κατουρηθεί πάνω της την χτύπησε σαν αστραπή μεγάλη αστραφτερή αλήθεια: Πως από αρπαχτικό είχε μετατραπεί σε ποντικάκι που από το πρωί μέχρι το βράδυ απασχολούσε το μυαλό της με το πώς θα αποφύγει το μεγάλο τρομακτικό στόμα με τα τεράστια κοφτερά δόντια που θα τη μάσαγε σε χίλια κομματάκια. Εκείνη που πριν λίγα χρόνια ήταν στην αντίπερα όχθη, που δεν μάσαγε τον πούτσο της και όποια καθυστερημένη ανώριμη ανωμαλάρα της τύχαινε στο δρόμο της την έκανε μια χαψιά. «Ρε άντε και γαμηθείτε μαλάκες, καμικάζι αγάπη μου για πάντα καριόλιδες, δεν γουστάρω τα ψίχουλα της ψυχής σας, θα φτύσω στα κρεβάτια σας και θα σας πάρω όλους μαζί μου στον τάφο καθίκια» φώναξε πριν λιποθυμήσει.

never a man

2009-07-04T18:56:00.003+03:00

Την κοίταζε να λιώνει πάνω στην πίστα, να γίνεται ολοκαύτωμα, να αχνίζει μέσα
στην πυρά της φωνής της. Η φωνή της σαν νερό κυλούσε χωρίς σταματημό με μια ορμή άγνωστης άγριας πηγής. Τραγουδούσε μόνο για κείνον μπροστά σε δεκάδες άμοιρα αφτιά που δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν παρά μόνο την ποιότητα της κραυγής της.
Πριν ακόμα εκείνη τελειώσει το τραγούδι της, έφτυσε μια γερή στο πάτωμα, άφησε τα λεφτά για το ποτό στο τραπέζι και βγήκε στο δρόμο. Κοντοστάθηκε, άναψε τσιγάρο, κι έριξε μια ματιά στην πουτάνα που του χαμογελούσε από απέναντι. «Αυτό που χρειαζόμαστε όλοι μας είναι ένα γερό γαμήσι», σκέφτηκε. «Αντ’ αυτού άλλοι πίνουνε, άλλοι τραγουδάνε, κι άλλοι γαμιούνται και πληρώνονται από πάνω. Ναι η ζωή είναι σκατένια απλή».

Η σοφία που βασιλεύει

2009-01-06T17:20:00.001+02:00

Και ξαφνικά, στη μέση της βασιλίσσης σοφίας ένας αντάρτης των δρόμων άνοιξε τέρμα την ένταση του και η ψυχή του Μάνου Χατζηδάκη κύλισε για λίγο, σαν μεγάλη πολύχρωμη μπάλα πάνω στον βρεγμένο δρόμο κι ύστερα εξερράγη σκοτώνοντας μια για πάντα, εκείνη την ημέρα, το μίσος μου για τον πλησίον μου.

2009

2009-01-01T12:26:00.004+02:00

Καινούργια σελίδα, καινούργιος χρόνος
Ρε ξου η παλιατζούρα...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Αλέξανδρος ξανά

2008-12-16T14:17:00.000+02:00

«... η εποχή είναι ισοπεδωτική, δεν υπάρχει, φοβάμαι, χώρος για μάρτυρες...
όταν πέσει η αυλαία και σταματήσουν τα δακρυγόνα, θα κάνουμε ρεβεγιόν....
ο Αλέξανδρος θα ξεχαστεί, όπως ο Καλτεζάς, όπως το τσιγγανόπουλο, όπως οι νεκροί της κάθε πλευράς...»

Ο Αλέξανδρος δεν θα ξεχαστεί γιατί αναδείχθηκε σε ήρωα. Απλώς γιατί πέθανε τη στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου έψαχνε να παραμερίσει από μπροστά του τα πρόσωπα των λαμογιών και να τα αντικαταστήσει με ένα πρόσωπο άφθαρτο και ηρωικό. Ο Αλέξανδρος χρησιμοποιήθηκε ως αντισηπτικό σε τούτη τη βαθιά και βρωμερή πληγή που μέσα της έχουν από χρόνια πολλά στήσει χορό τα πολιτικά μικρόβια.
Ο Αλέξανδρος δεν θα ξεχαστεί ποτέ, γιατί ήταν το παιδί που ήμασταν. Ο Αλέξανδρος ήταν εμείς στα 15 μας. Το παιδί που σκοτώθηκε όχι από σφαίρα αλλά από έναν ανίκανο γονιό, από ένα ανίκανο σύστημα παιδείας, από ένα ανίκανο κράτος. Ποιος ξεχνάει το παιδί που ήταν; Πώς ονομάζεις έναν άνθρωπο που έχει ξεχάσει το αγνό του κομμάτι, το κομμάτι του που ονειρεύεται, που πιστεύει εύκολα, που θυμώνει εύκολα, που πιστεύει ότι τα πάντα είναι πιθανά;
Ο κόσμος των ανθρώπων που έχει ξεχάσει τον εαυτό του παιδί κι κόσμος που θυμάται είναι δύο κόσμοι που έρχονται σήμερα αντιμέτωποι. Ένα ακόμα κομμάτι του εμφυλίου.

Αλέξανδρος

2008-12-11T21:16:00.001+02:00

Και το χειρότερο είναι πως τούτες της μέρες αυτό που ζήσαμε ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος· ένας διχασμός. Κι άκου μια σαχλή σύμπτωση: κι οι δύο εμφύλιοι ξεκίνησαν με μια επίθεση στο αστυνομικό σώμα: Το 1946 οι αντάρτες χτυπάνε το σταθμό της χωροφυλακής στο Λιτόχωρο και το 2008 κάτι δεκαπεντάχρονα χτυπάνε με μπουκάλι ένα αστυνομικό αυτοκίνητο στα Εξάρχεια.
Κι ετσι με τούτα και με κείνα, ετούτοι κι εκείνοι, εμείς κι οι άλλοι, εμείς που λέμε «γεια στα χέρια σου», κι εμείς που λέμε «να σου κοπούνε», να που γίναμε ξανά δυο κομμάτια.
Κι όμως ο εμφύλιος –που δεν έχει ένα πρόσωπο, δεν είμαι δα και τόσο αφελής– δεν τέλειωσε ποτέ σε τούτο τον τόπο. Απλώς τούτες τις μέρες το μόνο που άλλαξε ήταν πως ο διχασμός ξέρασε. Γιατί ήμασταν πάντα δύο κομμάτια, δυο στρατόπεδα. Απλά δεν ανοίγαμε κουβέντα για το θέμα. Σαν τα ζευγάρια που δεν μιλούν ποτέ για τις μεγάλες διαφορές τους για να μην χαλάσουν το γάμο…
Εμείς που θέλαμε να κάνουμε κομμάτια την κοινωνία σαν τα κομμάτια μας, κι εμείς που θέλαμε να φυλάξουμε την κοινωνία σαν τα μάτια μας βρεθήκαμε ο ένας απέναντι στον άλλον. Και στη μέση ένα παιδί νεκρό. Ο «Αλέξανδρος» (ο «προστατεύων τους ανθρώπους» κατά τη σημασία του ονόματός του) ας είναι ένας μάρτυρας, όχι θρησκευτικός αλλά κοινωνικός.

Σταυρός

2008-11-06T14:13:00.001+02:00

«Είμαι μια φτωχή μάνα από τα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Έχω δύο παιδιά. Το ένα κοριτσάκι μου νοσηλεύεται στο Παίδων. Το παρακολουθεί ο κύριος τάδε, στον τρίτο όροφο. Βρέθηκα σε ανάγκη και πουλάω αυτούς τους στιλούς….». Η μακρόσυρτη φωνή από το βάθος άρχισε να πλησιάζει προς το μέσο του βαγονιού. Η ζητιάνα ήταν μια νεαρή μελαχρινή γυναίκα, γύρω στα είκοσι, κατά πάσα πιθανότητα τσιγγάνα.
Την έβλεπα με την άκρη του ματιού μου, μέσα στην πρωινή νύστα και στη βαρυθυμία μου να με πλησιάζει. Δεν γούσταρα καθόλου πιέσεις. Σταμάτησε μπροστά μου. Προς στιγμήν πίστεψα ότι θα άρχιζε τα παρακαλάλια να της δώσω λεφτά, αλλά αμέσως μετά κατάλαβα ότι στην πραγματικότητα είχε σταματήσει μπροστά στην πόρτα του βαγονιού. Είχαμε φτάσει στα Πατήσια. Βγαίνοντας από το βαγόνι, περνώντας από μπροστά μου, έκανε το σταυρό της. Κοίταξα στο παράθυρο να δω για ποια εκκλησία έκανε το σταυρό της. Έξω δεν υπήρχε καμιά.

Επιθυμία

2008-11-01T21:29:00.000+02:00

Από πάνω του μετακόμισαν κάποιοι Κινέζοι. Δεν τους έχει δει. Ακούει τα βήματά τους, τις συνομιλίες τους, τα νερά που τρέχουν από τις μπουγάδες τους, τις τρύπες που ανοίγουν στους τοίχους. Χρόνια τώρα ακούει από πάνω του ανθρώπους από μακρινούς τόπους να έρχονται και να φεύγουν. Κι είναι αλήθεια πως κι εκείνος, χρόνια τώρα, σκέφτεται ν’ ανοίξει μια τρύπα στον τοίχο του μικρού δωματίου του και να γυρίσει, σαν βρωμερό έντομο, τον κόσμο. Όμως δεν το κάνει, γιατί του λείπει η επιθυμία.

Λίγος θάνατος

2008-10-27T22:11:00.001+02:00

Το μεσημέρι ανεβήκαμε στο λόφο· εκεί μέσα στη βλάστηση ανακαλύψαμε ένα παλιό ξύλινο θέατρο. Ξαπλώσαμε αγκαλιασμένοι στις κερκίδες για να χαλαρώσουμε και να μαζέψουμε ήλιο. Κάποια στιγμή, στο πιο ψηλό κλαδί του πιο ψηλού πεύκου είδαμε ένα νεκρό πουλί να κρέμεται από το πόδι.
Είπα «ο θάνατος είναι κάτι πολύ θεαματικό για να το κρύβεις, όπως οι άνθρωποι, στο χώμα»,
κι ύστερα ακούσαμε τις σειρήνες του ασθενοφόρου.
Οι τραυματιοφορείς κατευθύνθηκαν προς το μικρό σπιτάκι του φύλακα.
Στην επιστροφή,
σπρώχνοντας το καρότσι με τον ασθενημένο γέρο άντρα,
πέρασαν μέσα από την σκηνή του θεάτρου

Ακίνητη

2008-10-19T19:46:00.003+03:00

Ακίνητη
Παρακολουθώ
πολλαπλασιασμός
διάχυση
μεταφορά
Τριγύρω μου
Δρόμοι
Γεμάτοι στρεβλωμένες ευθείες
Χωρίς αγάπη
Χωρίς έλεος
Να κάνουν άλλοι
Τα λάθη μου
Ασυγχώρητα
Πέφτω συνεχώς
Πάνω στο παρελθόν
Του παρελθόντος μου
Βήματά μου
Υποθετικά
Με πάτε
Εκεί
Που δεν ήθελε
Μα πήγε
ο θυμός μου

Το χέρι και ο νους

2008-10-08T21:19:00.000+03:00

Απλώνει το χέρι να πιάσει το σύννεφο
το χέρι μακραίνει, μακραίνει ολοένα
μέχρι που αποκολλάται και χάνεται
στο διάστημα
γίνεται ένας μικρός πλανήτης χειρός
που θα δείχνει για πάντα τη λάθος ώρα
και πάντα θα λείπει από κάπου
από εκεί που εκπορευόταν
για να πηγαίνει πάντα κάπου αλλού
δραματικά πάντα τα ανθρώπινα
όταν ο νους κινεί το χέρι
ο νους που δεν μπορεί να πιάσει τίποτα

Αδιάβαστος

2008-09-27T19:57:00.004+03:00

Ο Καραμανλής τα βράδια μελετάει αυτό στο οποίο είναι ανεπίδεκτος (η δεν θέλει να διαβάσει) ο Γιώργος: Αντρέα.
Τσάμπα μελέτη (βραδινή). Καλή περίπτωση ο Αντρέας δεν λέω, όμως το είδος το φορέσαμε αρκετά. Πέρασε πια η μόδα.
Τώρα θα μου πει βέβαια ο Κωστάκης: «κι αν δεν διαβάσω Αντρέα, τι μένει να διαβάσω;». Σωστά…
Παρακαλάω πάντως να δω έναν πολιτικό αδιάβαστο. Έναν που να μην έχει ιδέα που πρέπει να πάει ο τόπος. Χωρίς σχέδιο για το μέλλον της χώρας. Χωρίς σιγουριά. Χωρίς μαγκιά. Όχι γραφικός. Όχι ούφο. Ένας καλός άνθρωπος. Χωρίς αυτό το βλέμμα του σαρκοβόρου που έχουν οι περισσότεροι εθνοπατέρες· αυτό το μάτι του «εγώ ξέρω…», «εγώ γαμάω…». Ένας άνθρωπος που να μην γυαλίζει το μάτι του από κακό. Που να μην χαμογελάει ειρωνικά. Που να μην φωνάζει για να καλύψει το δίκιο. Ας έρθει ένας τέτοιος αδιάβαστος κι ας τον στείλουμε στο σπίτι του με τον ίδιο τρόπο.

Καψούρα

2008-09-20T19:40:00.002+03:00

Σκεφτόμουν που λες τι να γράψω μετά από τόσο καιρό. Σκεφτόμουν να γράψω για βροχές, για autumn leaves και τέτοια. Αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά.
Βαριέμαι πια να γράφω, όπως βαριέμαι να διαβάζω και τους άλλους. Εκτός αν γράφουν πέντε αράδες της προκοπής. Συμπτώματα μπλογκερικής ενηλικίωσης.
Κι αφού δεν ήξερα τι να γράψω είπα να αφήσω κάνα σχόλιο. Στην όχι πια νερίνα και νυν και αεί φωτούλα μου’ ρθε ένας στίχος από ένα τραγούδι της αποστολίας ζώη: «μου έλειψες και πήρα να στο πω, δεν έπαψα ποτέ, ποτέ να σ’ αγαπώ. Μου έλειψες και θέλω να το ξέρεις, δεν έπαψες ποτέ, ποτέ να μ’ ενδιαφέρεις».
Ο γιατρός λέει ότι η αδυναμία και η υπνηλία μου οφείλονται στη σιδηροπενία. Εγώ όμως σήμερα κατάλαβα ότι αυτό από το οποίο πάσχω είναι η καψουροπενία. Πάσης φύσεως.
Βρήκα κι ένα βίδεο σχετικό που δυστυχώς κόβεται ενωρίς.

Φίλιππος Γυαλής

2008-07-18T19:00:00.002+03:00

Πιάστηκα μες τον ιστό εκατομμυρίων σημείων
Που σχηματίζουν αργά και σταθερά ένα πρόσωπό
Σε ένα σταυρόλεξο παγωμένο, σχεδόν αρκτικό.
Σκέψεις σαν τρομαγμένα ψάρια
δεξιά, γρήγορη στροφή, αριστερά,
δεξιά, γρήγορη στροφή, αριστερά
Κι ένα τεράστιο χνουδωτό φύκι
Να τυλίγεται
Κάτω από το νερό
Κάνει μια τρομακτική σιωπή
Εδώ ακούγονται όλα
Οι φωνές των νεκρών
Συναισθημάτων που μετράνε
Από το ένα μέχρι το δέκα
Σαν παιδιά μέχρι να μάθουν
Να λογαριάζουν πως
Το σκοτάδι πίνεται
Με μια φωτεινή φέτα λεμόνι
Όπου να κοιτάξω
Χρώματα και φως
Και γραμμές που χωρίζουν
Και ενώνουν τους κύκλους

Melody

2008-07-13T11:36:00.003+03:00

Ο Σ. δεν εργάζεται
Απλώς, ζει μέσα σε εκείνο το δωμάτιο του κεφαλιού
Που ρίχνει σκοτάδι στα υπόλοιπα
Ξαπλώνει στο πάτωμα
Δίπλα στις γυμνές εμμονές
Βάφει τα νύχια τους κόκκινα
Και τις ταΐζει γλυκά σταφύλια

Πάρτυ ψηλά

2008-07-12T16:04:00.004+03:00

Σίγουρα η ζωή, αγάπη
Θα ήταν πολύ πιο απλή
Χωρίς σεξ
Όμως
Εκτός των άλλων
Σε έναν κόσμο
που κανείς
Δεν θα γαμούσε
Κανέναν
Θα γνωριζόμαστε
Πολύ πιο δύσκολα

Το καλοκαίρι
Είναι μια σκληρή εποχή
Η ζέστη
ακουμπάει στην τρέλα
Η μπύρα
Είναι μια κάποια λύση

Έχει ένα πάρτυ
Απόψε
Θα δω την πόλη
Από ψηλά
Οι μουσικές θα ναι
Όλες
Για μένα

Απόψε
Θα χορέψω
Όπως χορεύω
Τώρα που ξέρω
Πως είναι
να μην μπορείς
Να χορεύεις

Θέλω να ξεφύγει
Το ξυράφι σου απόψε
Τα μικρά σου σημάδια
Μου θυμίζουν
Πόσο ευάλωτος
Μπορεί να γίνεις

Καιρός για μας - αυτή η νύχτα

2008-06-16T12:33:00.005+03:00

Σκεφτόμουν γιατί τέτοια επιτυχία το «Αυτή η νύχτα μένει», στο γυναικείο κοινό τουλάχιστον. Σε άσχετη στιγμή με χτύπησε η εξήγηση. Ο Κραουνάκης αφηγήθηκε την παλιά κλασσική συνταγή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας· ενός υπέροχου λαϊκού αναγνώσματος, του έρωτα που δεν καταλήγει στην κούνια, στην μπάκα, και στο ρόλεϊ. Για τον έρωτα που χάνεται τα καλύτερά του. Για τον Ντιν ή τη Μονρό των ερώτων, ας πούμε. Ο Νίνο Ρότα ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, και πήγε ακόμα πιο μακριά, χωρίς ούτε μια γραμμή στίχο. Έγραψε με νότες ένα υπέροχο λαϊκό ανάγνωσμα, που, όπως όλα του είδους, έχουν τη μαγική ιδιότητα να σε κοιτούν με τα μάτια ορφανού παιδιού, δημιουργώντας σου την ακατάσχετη επιθυμία να το υιοθετήσεις.

Bella Ciao

2008-06-14T20:46:00.000+03:00

Δεν ξέρω τι είδαν οι Γιαπωνέζοι στο “Bella Ciao” για να το πουν τόσο γαμάτα, δεν ξέρω καν αν καταλαβαίνουν τους ιταλικούς στίχους, αλλά νομίζω ότι γενικώς αρκεί αυτό το «Bella Ciao», που ο καθένας χαμπαριάζει, αυτό το «Αντίο κούκλα», και ο ρυθμός του τραγουδιού που ακολουθεί το ρυθμό μιας καρδιάς που τρέχει, στο φευγιό προς το θάνατο, χωρίς να θέλεις, αλλά και με άγρια χαρά που πας να δεις το τέλος, και αφήνεις πίσω σου αυτούς που σ’ αγάπησαν με ένα αόρατο μαχαίρι να στρίβει στα σωθικά τους καθώς απομακρύνεσαι, υποτασσόμενος ηδονικά στη μοίρα. Και λέω ακόμα πως γοητεύεται πολύ κανείς και σχεδόν ερωτεύεται την εικόνα του κάθε φορά που αφήνει αγκαλιά που τον αγάπησε.

Hero

2008-06-07T20:26:00.002+03:00

Η φωνή του Λένον από τα ακουστικά του τηλεφώνου τον χτύπησε πρωϊνιάτικα μαζί με τον ήλιο της Αθήνας, στο παλιό κέντρο της πόλης.
Σκέφτηκε για μια ακόμα φορά ότι αυτός ο κόσμος έχει πολλούς καριόληδες για να περάσει κανείς καλά στη ζωή του. Ακολούθησαν δύο λεπτά πολιτικού προβληματισμού, όπου κυριάρχησε η σκέψη πως η ζωή θα ήταν σίγουρα καλύτερη (ίσως και η βενζίνη φθηνότερη) αν σήμερα παραγόταν πολιτικό τραγούδι. Κι ακόμα πως αν είναι να σκοτώσεις κάποιον, καλύτερα να το κάνεις γελώντας –και πως αυτό θα μπορούσε να είναι ένας στίχος από πολιτικό τραγούδι.
Η υπόλοιπη μέρα του πέρασε χωρίς ιδιαίτερους προβληματισμούς.

Υπάρχει μόνο

2008-06-03T10:28:00.002+03:00

μια μέρα
χρόνος λουσμένος με χρόνο
χρόνος που δεν περνά,
που παραμένει ακίνητος
ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι από χρόνο
ο ίδιος το σώμα και το κρεβάτι
κοιμάται και ξυπνά
πιστεύω ότι
είχα ξεχάσει να πιστεύω πως
είχα ξεχάσει πως ξεχνούσα
πως ζούσα ξεχασμένη
θα ξυπνήσω

πράγματα

2008-05-31T17:20:00.002+03:00

αυτές τις μέρες επιστρέφω πράγματα
τώρα πια είμαι σίγουρη
πως ό,τι υπεξαίρεσα
δεν έγινε ποτέ
δικό μου
και καθώς επιστρέφω
στρέφω προς τα πίσω
στην εποχή των πραγμάτων
(εκεί και μόνο εκεί ανήκουν τα πράγματα)
αν φύγουν τα πράγματα των ξένων
θα βρω τα δικά μου
δεν το ελπίζω
μόλις το σκέφτηκα
όμως αυτή είναι μια λογική σκέψη
αυτές τις μέρες επιστρέφω στα πράγματα
σε αυτά που ξέρουν
σε αυτά που άκουσαν
σε αυτά που θυμούνται
σε αυτά που αγαπούν
τα πράγματα ανήκουν σε εκείνους
που πλήρωσαν (σε δρόμο)
για να τα αποκτήσουν
αποκαθιστώ την τάξη των πραγμάτων
αυτές τις μέρες

Mississippi blues

2008-05-20T20:34:00.001+03:00

Έχω μόνο μια κιθάρα
και μια φωνή δυνατή
να τραγουδάω τον πόνο
δίπλα στο ποτάμι
να τραγουδάω λέω
τον πόνο δίπλα στο ποτάμι

έχω φίλους κινδύνους
μέσα στο αίμα μου
έχω
κληρονομιά δώρα κακά

έχω μια προσευχή
αλλά δεν ξέρω που να στρέψω
δεν είδα ποτέ το θεό

Θα πω ένα τραγούδι για τα κορίτσια
που δεν τα φίλησε κανείς
θα πιω ένα ουίσκι για τις
αγάπες που τις πήρε το ποτάμι

Έχω μια κιθάρα
και μια φωνή ακόμα δυνατή
μια ζωή δίπλα
έμαθα μόνο να τραγουδάω
να τραγουδάω λέω
τον πόνο δίπλα στο ποτάμι

Βιογραφικό

2008-05-08T20:19:00.005+03:00

Όταν λοιπόν έρχεται η ώρα, η μαύρη ώρα να ξαναπάρεις τους δρόμους για να βρεις δουλειά, τότε θυμάσαι ξανά πόση καφρίλα κυκλοφορεί σε αυτούς που κρατούν την πετονιά. Θα μου πεις: «σιγά ρε μεγάλη, σπουδαία ανακάλυψη!». Θα σου απαντήσω: «άντε γαμήσου, δικό μου είναι το μπλογκ, τό’ χω για να γράφω τον πόνο μου και να λέω τα τετριμμένα μου να επαναλαμβάνομαι. Αν θέλεις μεγάλες ανακαλύψεις να πας στο διάολο που όλο και ανακαλύπτει καινούργια μέρη να τρυπώνει (εσώψυχα αφεντικών, βρακιά κλπ. κλπ.)».
Ένα πράγμα που καταλαβαίνω πάντως καθώς περνούν τα χρόνια (εδώ αρχίζει να ψιλοακούγεται η φωνή της Δανάης Στρατηγοπούλου «άδικα πήγαν τα νιάτα μας…» –λες και υπάρχει άλλως τρόπος να φύγουν τα νιάτα) είναι πως αν είναι να πέσεις σε μαλάκα εργοδότη καλύτερα να το καταλάβεις αμέσως· όπως και με τους γκόμενους δηλαδή…. Τον τελευταίο καιρό που βγήκα ξανά στην πιάτσα, κατάλαβα ότι τα έχω πια τα χρονάκια μου (είδες «χρονάκια» τα λέμε να ακούγεται πιο μαλακά· μαλακία…σκατά ακούγεται όπως και να το κάνεις). Έλεγα λοιπόν πως το καταλαβαίνω πως έχω τα χρονάκια μου από το πόσο γρήγορα καταλαβαίνω πόσο κολλάω σε ένα εργασιακό περιβάλλον. Πάρα πολύ σύντομα μια φωνή από μέσα μου, σοβαρή, μειλίχια, σίγουρη, μια φωνή σαν του κυρίου Λινάρδου του μετεωρολόγου ας πούμε, αρχίζει να κάνει προγνώσεις· του τύπου: «σε λιγότερο από ένα μήνα την έχεις κάνει από το μπουρδέλο». Να μην το αναλύσω περισσότερο αυτό τώρα γιατί με περιμένουν τα μπριζολάκια στο μπαλκόνι του φίλου μου του Νίκου (έχε φίλους δημόσιους υπάλληλους να μην πεινάσεις ποτέ!).
Θέλω να πω μόνο πως σήμερα πήγα για συνέντευξη σε ένα «μαγαζί» που είχα ξαναπεράσει από εκεί για συνέντευξη πριν από έξι χρόνια. Το μαγαζί πλέον είχε αλλάξει μέγεθος, αριθμό εργαζομένων. Όσο περίμενα (περίμενα πάρα – πάρα πολύ, τόσο που στο τέλος σηκώθηκα και την έκανα και μόνο να πάνε να γαμηθούνε που δεν τους είπα – δεν το σκορπίζω πια αυτό) ο άνθρωπος που θα με έβλεπε είδε δεκαπέντε άσχετους, κανένας εκ των οποίων δεν είχε ραντεβού μαζί του, πήρε δεκάδες τηλέφωνα (ήμουν κοντά στην πόρτα του ώστε να ακούω), πιθανόν και να την έπαιξε σιωπηλά. Κάποια στιγμή πέρασε στο γραφείο του και μια κοπέλα με ένα δίσκο με ψητό κοτόπουλο και πατάτες τηγανητές. Και τότε, όταν είδα το φτωχό πουλί, λαχταριστό και ροδοκοκκινισμένο, έτοιμο να το καταβροχθήσει το υποψήφιο αφεντικό, επαναστάτησα:
«Όχι μωρή κουφάλα, εμένα δεν θα με φας. Kαλύτερα να τρώω τα μπριζολάκια των φίλων μου, παρά τα κοκαλάκια που πετάς…»

Και καλό μήνα μάγκες

2008-05-06T19:04:00.001+03:00

Τίποτα έξυπνο
Ούτε πρωτότυπο
Ούτε φευγάτο
Μόνο χρόνος
Μάης
Εδώ
Εμείς

Κορίτσι στο Φεγγάρι

2008-04-12T18:05:00.002+03:00

Ένα κορίτσι με μια κιθάρα
ξαπλωμένη στο κρεβάτι
δεν βλέπει ταβάνι
βλέπει ουρανό

τραγουδάει για τη ζωή και τον θάνατο
για τους φίλους που έμαθαν καινούργια παιχνίδια

Ένα κορίτσι γυμνό
τραγουδάει για τις αλήθειες και τα ψέματα
τις δυο όψεις στο νόμισμα του έρωτα

λέει πως κάποιοι κλέβουν στο παιχνίδι
και πως κάποιοι λυτρώνονται όταν να τους κλέβουν
λέει πως τίποτα στη ζωή δεν είναι δίκαιο
και πως αυτό είναι αβάσταχτο

Ένα κορίτσι ξάγρυπνο
ξέρει πως μια βελόνα
μπορεί να βάλει μέσα σου
όλη την τρέλα του κόσμου

Valse sentimentale

2008-04-07T21:31:00.004+03:00

Γιατί εγώ δεν έχω ξαναδεί κάμερα να κοιτάει μεθυσμένη, όπως κοιτάω όταν γυρνάνε στο κεφάλι μου πέντε μπύρες
Γιατί δεν έχω δει ποτέ να συμμετέχει σε διάλογο ένα πόδι που τρέμει από νεύρα
Γιατί μου δημιούργησε μια new age sodade για (μια) (τη) ζωή που φεύγει κι εγώ την κρατάω με τα δόντια
Γιατί κράτησε την κάμερα ακριβώς στο ύψος που πρέπει να κρατιέται
Γιατί δεν ξέρω πώς να περιγράψω το τραγούδι με τις κραυγές στην ταράτσα.
Μπράβο ρε κοπελιά.

Παντού υπάρχει ένας μύθος

2008-04-01T22:49:00.001+03:00

Σβήνω κάθε ήχο για να ακούσω Βillie
Κυρίως σβήνω το μαλακισμένο που ζει στο από πάνω μου πάτωμα
και χτυπιέται μέρα-νύχτα με τη μανία του αγάμητου
Πραγματικά οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους είμαι αυστηρή πια είναι οι αγάμητοι
Πίνω μια μπύρα για να γίνουν όλα πιο εύκολα
Τη ρουφάω αργά για να βρω χρόνο και λύσεις
Έξω έχει νύχτα

No country for old me

2008-03-14T21:05:00.006+02:00

Θέλω μια πατρίδα γεμάτη άμμο
που δεν μπορεί να φυτρώσει
κανένας συγγενής
κανένας φίλος
κανένας αγαπημένος

Θέλω έναν ήλιο να μην δύει ποτέ
να καίει την τρέλα μου
που ζω χωρίς να θέλω
και ζουν επειδή θέλω
όχι

Θέλω μια χορδή
μόνο μια χαλαρή χορδή
βενζίνη για το αμάξι μου
και δρόμο

Bill Kill

2008-03-06T18:46:00.001+02:00

Η άνοιξη μπαίνει κρατώντας σπαθί σαμουράι και ξεκοιλιάζει όποιον κωλώνει να ζήσει.

Μπλογκοπαιχνίδι ξανά

2008-03-04T10:54:00.002+02:00

Η πρόσκληση της Just me και οι όροι οι εξής:
«Παίρνεις ανά χείρας το πλησιέστερο προς εσένα βιβλίο (ποια στιγμή, ακριβώς, δεν ορίζουν ωστόσο οι κανόνες, άρα ευλόγως υποθέτουμε ότι εννοεί τη στιγμή που τους διαβάζουμε, άρα όντας στον χώρο όπου είναι εγκατεστημένος το πισί ή το λάπτοπ μας). Το ανοίγεις στη σελίδα 123, μετράς πέντε περιόδους (δηλαδή, πέντε λογικές ενότητες ανάμεσα σε δύο τελείες) και αντιγράφεις την έκτη, έβδομη και όγδοη περίοδο. Τέλος (προβλεπόμενο), κάνε πάσα της αγγαρείας σε πέντε συμπλόγκερ σου».

Το βιβλίο:
Όσκαρ Ουάιλντ «Το σπίτι με τις ροδιές», εκδόσεις Νεφέλη.

«Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας δεν κλαίει ποτέ για τίποτα, ούτε που του περνάει από το μυαλό κάτι τέτοιο».
«Χαίρομαι που υπάρχει κάποιος στον κόσμο που είναι απόλυτα ευτυχισμένος», μουρμούρισε ένας απογοητευμένος άνθρωπος κοιτάζοντας το υπέροχο άγαλμα.
«Μοιάζει σαν άγγελος», είπαν τα Παιδιά του Ορφανοτροφείου καθώς έβγαιναν από τη Μητρόπολη φορώντας στους αστραφτερούς κόκκινους μανδύες τους και τις καθαρές άσπρες ποδιές τους.

All That Jazz

2008-02-15T21:13:00.003+02:00

έλα μωρό μου ξέχνα τη γραμματική
και τη φιλοσοφία
και την ντροπή
και τον περίεργο τύπο απέναντι
και κάνε μου μια ανήθικη πρόταση
θα τολμήσεις;

ας με γνώρισες μόλις
ας μην με έχεις δει καν
το ξέρεις πως η ζωή είναι μια παράσταση
και πως δεν έχεις και πολύ χρόνο
παίξε λοιπόν το ρόλο σου
πες τα λόγια σου
κάνε την κίνησή σου
θα τολμήσεις;

αυτή είναι η πρώτη φορά που με βλέπεις
και ίσως η τελευταία
έχεις λοιπόν μια ευκαιρία
τι θα την κάνεις;
θα τολμήσεις;

κάθισες δίπλα μου
μου μίλησες
λόγια εύκολα
από αυτά που λένε οι άγνωστοι συνήθως
τώρα θα πρέπει να κάνεις την κίνησή σου
θα τολμήσεις;

φοράω το κόκκινο παλτό μου
κι η ανάσα μου μυρίζει αλκοόλ
δεν καταλαβαίνεις πως είμαι ένα εύκολο θύμα
που βγήκε απόψε για να το κυνηγήσει κάποιος
θα τολμήσεις;

Ain't Got No...I've Got Life

2008-02-13T21:29:00.003+02:00

Ξέρει κανείς πως βγαίνει ο λεκές από το κάρμα;

Μπλογκοπαιχνίδι

2008-02-13T12:42:00.001+02:00

από το ψέμα του όχι
υψώνεται η αλήθεια του ναι
(αυτή μονάχα κι όποιος
χωρίς σύνορα υπάρχει)

κάνοντας τους χαζούς να καταλάβουν
(σαν τον παγερό εμένα) πως ούτε
όλα τα ζητήματα του νου
αξίζουν μια βιολέτα

e.e. cummings

Πάρε σκυτάλη και πες το ποίημα

Έι κορίτσι

2008-02-11T20:22:00.000+02:00

Έι κορίτσι
η ζωή λάμπει
κι εσύ
εσύ
κάθε μέρα γίνεσαι όλο και πιο θαμπή

Έι κορίτσι
δεν το ξέρεις πως
αυτό το απλό σήμερα
γίνεται εύκολα μια σπουδαία μέρα;

Έι κορίτσι
πάρε με μαζί σου
σ’ ένα ταξίδι
χωρίς χθες
χωρίς «φταις»
χωρίς «πες»

Έι κορίτσι
εσύ βάζεις το χρώμα στον ουρανό μας
αν διαλέξεις το μπλε
θα τον βάψεις γαλάζιο

Πραγματικά

2008-02-09T13:38:00.000+02:00

Δεν βγάζεις νόημα πια από αυτά που λέει. Οι λέξεις βγαίνουν ακρωτηριασμένες, ξεσκισμένες, θύματα ενός τρομακτικού πολέμου που γίνεται μέσα στο μυαλό της. Ο, τι καταφέρνει να πει σωστά, είναι πραγματολογικά λάθος· κι εγώ μαζεύω όλα αυτά τα κομμάτια και τα λάθη με την ευλάβεια ενός πραγματιστικού φαρασιού.
Μα δεν έχω που να τα πετάξω. Πράγματι, αν δεν βρω γρήγορα μια πραγματοκρατική καταβόθρα θα αρχίσω να τα καταπίνω. Ίσως το έχω κάνει ήδη.
Κλειδώνω. Κλειδώνω έξω το θέλω της να μπει, και νιώθω ασφαλής.

Δεν θέλει κόπο θέλει τρόπο (σπουδή 1)

2008-02-02T21:20:00.000+02:00

Σε χειμώνα καιρό
όταν τα φύλλα σαπίζουν
κι ο αέρας φυσάει παγωμένος
και τα πουλιά έχουν πετάξει να βρουν καλοκαίρι
φωνάζω, άκουσέ με φωνάζω, άκουσέ με

γυναίκα με βιβλίο

2008-01-26T17:38:00.000+02:00

μάτια έξω από το τζάμι
να γλιστρούν πάνω στα υγρά φύλλα του φοίνικα
δάχτυλα ξεχασμένα
να γλιστρούν πάνω στα φύλλα του βιβλίου
μεταφερόμενη από μέσο μαζικής μεταφοράς
μεταφορά η ίδια, μεταφέρει
την παραφορά ενός ονείρου της ημέρας
που ξεχνιέται αμέσως.
Μπροστά τα μάτια μου.

Φύγε Facebook, έλα Sexbook

2008-01-01T10:45:00.000+02:00

Καλό το Facebook, αλλά φαντάσου τι απήχηση και τι επίδραση θα είχε ένα Sexbook, όπου ο καθένας θα ξαναέκανε κονέ με τους/τις προηγούμενους/ες εραστές/ερωμένες του.
Εκεί να δεις τι κοινούς friends θα ανακάλυπτες! Και εκεί να δεις επαλήθευση του Six Degrees Of Separation θα βλέπαν τα ματάκια μας!

Καλή χρονιά My Friends!

Η εκπαραθύρωση του Χρ. Ζαχόπουλου

2007-12-23T14:25:00.000+02:00

Η λέξη Defenestration (ελλ. εκπαραθύρωση= πετάω κάτι ή κάποιον από το παράθυρο) προέκυψε επ’ αφορμής ενός πολιτικού περιστατικού: στις 21 Μαΐου του 1618,στην Πράγα, οι προτεστάντες ηγέτες πέταξαν από το παράθυρο τους δύο απεσταλμένους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την έκρηξη του Τριακονταετούς Πολέμου.
Από τότε, η λέξη αυτή συνδέεται πάντα με την έννοια της πολιτικής διαφωνίας: Εκπαραθυρώνω κάποιον με τον οποίο διαφωνώ πολιτικά· πετώντας τον από το παράθυρο, επιδιώκω την εξόντωσή του δια μέσου της πτώσης, η οποία εν προκειμένω θα έλεγε κανείς ότι φέρει ένα μεταφορικό μήνυμα. Πετάω κάποιον από ψηλά και προσφέρω το θέαμά του ως νεκρού στον έξω χώρο, στην κοινωνία.
Η λέξη Defenestration προέρχεται από την λατινική πρόθεση de (= από) και την επίσης λατινική λέξη fenestra (=παράθυρο). Κάποιοι γλωσσολόγοι συνδέουν τη λέξη fenestra με το αρχαίο ελληνικό ρήμα «φαίνω» (= φέρω στο φως, φανερώνω, δείχνω).
Δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά σκέφτομαι ότι κάποιος που θέλει να δώσει τέλος στη ζωή του, διαλέγει με προσοχή ανάμεσα από πολλούς τρόπους αυτοκτονίας αυτόν που ταιριάζει στην περίπτωσή του. ‘H αλλιώς, για μένα, κάθε αυτοκτονία αποτελεί μια κατάθεση ζωής, ένα statement, μια απολογιστική έκθεση.
Πετώντας, λοιπόν κανείς τον εαυτό του από το παράθυρο, εκφράζει, φέρνει στο φως, φανερώνει, δείχνει, τη βαθιά πολιτική του διαφωνία με τον ίδιο του τον εαυτό.

Casa do Maggina

2007-12-15T19:57:00.000+02:00

http://www.casa-do-magina.com/

Ε ποτέ...

Ο,τι θέλω ακούω (1.)

2007-12-14T13:02:00.000+02:00

Στο Μετρό:

"...θα πάμε με το ανσανσέρ ή με τις κυλιόδουλες...;"

Koop "vuelvo al sur"

2007-12-08T20:04:00.000+02:00

Ο Αλέν έρχεται πάντα κοντά μου με γυμνά πόδια, γεμάτα άμμο
Περνάει το χέρι του στους ώμους μου και προχωράμε κόντρα στον ήλιο
Ο Αλέν σφυρίζει, το κύμα μας βρέχει τα πόδια, οι γλάροι πετούν από πάνω μας
Από μακριά, ένα ξυλόφωνο παίζει μόνο για μας, τα παιδιά πιο πέρα παίζουν μόνο για μας
Φοβάμαι πως ακούγομαι τελείως αφημένη σε κάτι, αλλά δεν είμαι.
Το ξυλόφωνο αρχίζει να ξεμακραίνει, τα παιδιά βαρέθηκαν το παιχνίδι και μαζεύουν τους κουβάδες τους
Οι γλάροι ξεμακραίνουν, το κύμα αγριεύει, και το στόμα του Αλέν ξεράθηκε
Ο ήλιος χάνεται πίσω από το βουνό, το χέρι του Αλέν πιάστηκε
Πήρε να ψιχαλίζει, τα πόδια του άρχισαν να παγώνουν
Φοβάμαι πως για να ζήσεις το όνειρο πρέπει να κοιμάσαι

Εις επήκοον όλων

2007-11-21T20:23:00.001+02:00

- Άντε πες
- Μπα, εσύ είχες την έμπνευση
- Ναι, αλλά όταν γράφουν δεν σκέφτονται
- Τι εννοείς δηλαδή δεν σκέφτεσαι αυτά που γράφεις;
- Τα σκέφτομαι, αλλά δεν τα σκέφτομαι, δηλαδή τα αφήνω να βγουν από μέσα μου μια στιγμή πριν να έχω την απόλυτη επίγνωση του τι λέω, πριν αυτολογοκριθώ
- Τι σε αυτολογοκρίνει;
- Ακούω αυτά που λέω (που θέλω να πω) πριν τους άλλους και είναι σαν να ακούνε την εσωτερική μου φωνή ένα εκατομμύριο αυτιά και κάποια από αυτά να είναι πιο μεγάλα. Η φωνή μέσα μου απευθύνεται σε ένα μεγάλο ακροατήριο που βρίσκεται μέσα μου και ακούει με πολύ μεγάλη προσοχή, πιο μεγάλη από τη μεγαλύτερη προσοχή που δείχνει σε κάποιον ο οποιοσδήποτε αληθινός ακροατής του.
- Πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρξει σκέψη χωρίς αυτολογοκρισία; Αυτό το ακροατήριο που λες δεν υπάρχει πριν καν αρχίσεις να σκέφτεσαι; Και μήπως δεν είναι αυτό που διαμορφώνει τελικά τη σκέψη σου;
-Πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει σκέψη χωρίς αυτολογοκρισία για αυτό και είναι πολύ πιθανό να ανοίξω ένα μπλογκ που ούτε ένας γνωστός μου να μην ξέρει ποια είμαι προκειμένου να δοκιμάσω αν ισχύει αυτό που λέω και σε τι βαθμό. Για τα βιβλία που υπογράφονται από τους συγγραφείς τους πιστεύω ότι είναι καταδικασμένα να απευθύνονται στο εσωτερικό ακροατήριο του συγγραφέα τους ες αεί..
Ναι φυσικά το ακροατήριο υπάρχει πριν αρχίσω να σκέφτομαι, Ένα δισεκατομμύριο και, γαμημένα πράγματα υπήρχαν πριν αρχίσω να σκέφτομαι. Ναι, αυτό είναι που διαμορφώνει τη σκέψη μου, ό,τι αληθινό λέω είναι ελάχιστες αναλαμπές ανάμεσα στις παραγγελιές, σαν μικρές συσπάσεις του εντέρου που δεν μπορώ να ελέγξω.
- Δηλαδή πιστεύεις ότι κάθε σκέψη που είναι προϊόν αυτολογοκρισίας, δηλαδή λογικής ίσως επεξεργασίας, είναι αναληθής;
- Είναι αληθής αν βασίζεται σε ένα επίπεδο επικοινωνίας και σε ένα βαθμό εκβιάζεται από την παρουσία των άλλων ανθρώπων. Αν δεν μπορεί κανείς να μιλήσει χωρίς την αφορμή που εκπορεύεται από άλλους ανθρώπους, τότε είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Προσοχή, πόθος

2007-11-10T14:58:00.000+02:00

Υπάρχει μια σκηνή σε αυτήν την κατά τα άλλα «πολύ κακό για το τίποτα» κατά την γνώμη μου ταινία που με κάρφωσε με ένα μκρό βέλος:
Η πρωταγωνίστρια κάθεται σε ένα καφέ και κοιτάζει έξω από το τζάμι την ηλιόλουστη μέρα. Δευτερόλεπτα πριν κανόνισε τη δολοφονία του ενός και μοναδικού άντρα της ζωής της, του ενός και μοναδικού στοιχείου της ζωής της που τη συνδέει με τη ίδια ζωή. Ο ήλιος την τυφλώνει για λίγο, το πρόσωπό της ανάβει για λίγο, η ζωή έξω από το τζάμι κι όλα όσα θα συμβούν, συνέβησαν και συμβαίνουν χωρίς εκείνη, φωτίζουν για λίγο.
Μια σκηνή που δεν συμβαίνει τίποτα και η πλοκή αποσύρεται για να χωρέσει ό,τι κοντινό στον πόνο κουβαλά εκείνη κι ο θεατής. Ίσως ο πόθος.
Μια απρόσμενη κινηματογραφική παύση, απολύτως ειλικρινής, και ζωντανή όσο ζωντανές και αδυσώπητες είναι και οι πραγματικές παύσεις. Ένας μικρός ρόλος για τον ήλιο, για το φως και την ενέργειά του• μια μικρή χαραμάδα στην οθόνη για να μπει και να βγει η κοφτερή ουσία του μυαλού όταν απολείπει η σκέψη σε ευθεία γραμμή. Ο Ανγκ Λι αφήνει για μια στιγμή την Τανγκ Γουέι να πνιγεί στην υπαρξή της, να πέσει στην άβυσσο που απλώνεται ανάμεσα στον ρόλο του σινεμά και στον ρόλο της ζωής, να αχνίσει ολόκληρη μπροστά στον θεατή προσφέροντας του έτσι την πιο γυμνή σκηνή της ταινίας.

Jump for Joy

2007-11-09T20:09:00.000+02:00

Ανάβω το πρώτο χριστουγεννιάτικο λαμπάκι.
Πιο πολύ κι από τα παιδιά έχω ανάγκη τα Χριστούγεννα φέτος.
Τι λέω, τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη τα Χριστούγεννα, δεν έχουν καμιά ανάγκη,
απλώς υπάρχουν, απλώς χαίρονται, απλώς κοιτάνε, κι ούτε κοιτάνε τους άλλους αν υπάρχουν, αν χαίρονται, αν κοιτάνε.
Ίσως αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στα παιδιά και τους μεγάλους:
τα παιδιά ζουν αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό τους, πολύ κοντά στα θέλω τους, δεν ασχολούνται με τους άλλους, ούτε καν τους γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια. Δεν έχουν παλιά παπούτσια.
Kοίταζα λοιπόν τις προάλλες έναν μπαμπά στο τρένο που κρατούσε αγκαλιά το μωρό του. Το μωρό κοιτούσε εκστασιασμένο τα σκοτάδια του μετρό να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και ο μπαμπάς κοιτούσε εκστασιασμένος τα μάτια του μωρού. Ο μπαμπάς δεν κοιτούσε, αγαπούσε.
Έλεγα λοιπόν για τα Χριστούγεννα και πως τα έχω ανάγκη. Ανυπομονώ για αυτή την εποχή που προσφέρεται σε συσκευασία δώρου. Θέλω να ξέρω πως με περιμένει ένας σχεδόν μήνας τυλιγμένος μέσα σε χρυσό περιτύλιγμα με κατακόκκινη κορδέλα. 30 και παραμυθένιες μέρες, που θα περνάνε από δίπλα μου στολισμένοι τάρανδοι και παχουλοί αγιοβασίλιδες- νάνοι, οι ουρανοί θα βρέχουν στο κεφάλι μου χρυσόσκονη, κι ό,τι βλέπω θα είναι όμορφο.
Ό,τι βλέπω να είναι όμορφο, σαν δώρο, σαν ένα κομμάτι χρόνου τυλιγμένο σε αστραφτερό χαρτί, για μένα.

Χωρίς άντρα, χωρίς βάσανα

2007-11-02T21:36:00.000+02:00

(Αφιερωμένο)

Χωρίς άντρα,
χωρίς βάσανα

κορίτσι, σου λέω
πως όταν δεν έχεις άντρα
δεν έχεις βάσανα

Χωρίς άντρα,
χωρίς βάσανα

Σου λέω πως
η αγάπη είναι παντού
στο βρεγμένο χορτάρι
στο δρόμο
στο τραγούδι του φίλου

Άκου κορίτσι
είναι πολύ απλό
ο ήλιος θα ανατείλει και αύριο
όπως κάθε μέρα

Για αυτό σου λέω
φτιάξε ένα φυλαχτό
με τα ονόματα των φίλων σου
και κάρφωσέ το δίπλα στην καρδιά σου

και μάθε
πως και χωρίς εκείνον
όλα θα πάνε καλά

November's Black

2007-11-02T19:21:00.000+02:00

απόψε πετάω πάνω από την πόλη
φοράω στους ώμους
το βρεγμένο σκοτάδι
και
απόψε
από ψηλά
ρίχνω μπογιές στα μαύρα
σεντόνια των ψυχών
απλωμένα στις ταράτσες
ξεπλένονται μα δεν καθαρίζουν ποτέ

απόψε βλέπω φιγούρες σκυφτές
να πίνουν το βάρος τους
στεγνές από αγάπη
διψασμένες για αγάπη
και
απόψε
ανατριχιάζω
καθώς το παγωμένο κλάμα τους
περνάει σαν ρεύμα από δίπλα μου

απόψε τραγουδάω
για τα χαμένα όνειρα
όλη η Αθήνα
ένα απέραντο νεκροταφείο ονείρων
και
απόψε
ούτε ένας αληθινά ζωντανός
να κλάψει

Ψαλίδι

2007-10-23T18:33:00.000+03:00

Στο κεφάλι της, η χολή των ανθρώπων, κολλημένη στα μαλλιά της, τρίχες-φίδια, να τρέχουν στο πρόσωπό της, στο πάτωμα, μπερδεμένοι μαύροι δρόμοι στην μπανιέρα, κι ένα ψαλίδι μόνο, μόνο αυτό μπορεί να ξεχωρίσει το μυαλό, από το κακό των άλλων και την τρέλα που φέρνουν. Όχι άλλο κεφάλι, μόνο το χέρι σώζει το κεφάλι.

(Για όσους ανησυχούν, να πω ότι τα μαλλιά μου περνούν μια από τις καλύτερες φάσεις τους και πως τελευταία την έχω δει emo λογοτέχνης κι έτσι...)

Ομόνοια

2007-10-22T22:43:00.001+03:00

Ένας γέρος που μου σκοτώνει το βήμα, με ένα «πόσο πάει» που με χαστουκίζει, σε μια γυναίκα κρυμμένη στη σκιά της πόρτας, που το βλέμμα της καρφώθηκε σε μένα. Σήμερα στο κέντρο της Αθήνας. Είναι δικό τους όλο τούτο ή δικό μου;

Στην ουρά

2007-10-22T18:27:00.000+03:00

«Αν είσαι ξύπνιος και εργατικός κάνεις δικιά σου δουλειά και κονομάς. Αν δεν είσαι έξυπνος, αλλά είσαι εργατικός, γίνεσαι υπάλληλος και ησυχάζεις. Κι αν είσαι τεμπέλης, αλλά έξυπνος, γίνεσαι δημόσιος υπάλληλος κι αράζεις».

Τάδε έφη παππούς, καθώς περιμέναμε στην ουρά δημόσιας υπηρεσίας.

Edith

2007-10-19T19:14:00.000+03:00

Σε αυτήν την πόλη, η πόλη είναι δική μου, τα φώτα χλωμιάζουν για μένα, ένα άρρωστο φως με καλύπτει, το φως δεν είναι δικό μου, και οι δρόμοι με μεταφέρουν χωρίς να θέλω, σαν άνεμοι, σε μέρη που πρέπει να είμαι. Δεν έχω μέρες, ούτε νύχτες, περπατώ χωρίς σταματημό προς τα εκεί που με φωνάζουν, και οι φωνές, όταν ακούς, δεν σταματούν ποτέ.

Στην Κ

2007-10-06T00:40:00.000+03:00

Η Κ. είναι ο πιο ζωντανός άνθρωπος που ξέρω (καλά). Η ζωντάνια της μοιάζει σαν ένα παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντό κι εγώ μπροστά της θα μοιάζω πάντα σαν ταλέντο-παγκορασίδα στον πρώτο της αγώνα. Η αγωνία της για ζωή θα με κομπλάρει κι ο αυθορμητισμός της θα είναι για μένα πάντα ό,τι πιο σπουδαίο κι ότι πιο αληθινό και κυρίως ό,τι πιο ζωντανό έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Θα είναι πάντα εδώ, πάντα, όταν εγώ θα προσπαθώ να βρω «εμένα», «εδώ», στα εξτρίμ, στις μετωπικές, στη Ζιμπάμπουε και θα με χάνω στον χάρτη, και στο ψάξιμο…

Λιβάνι

2007-10-05T23:48:00.000+03:00

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως θέλω να κρατήσω αυτόν τον τόπο καθαρό από θυμό και κακία, από κάθε κακό συναίσθημα που τρυπώνει και μου τρυπώνουν μέσα μου. Σαν να λέμε τον βλέπω σαν χώρο ιερό. Μια πιθαμή ανθρώπινης επικοινωνίας, ένα χιλιοστό ανθρώπινης επαφής που δεν γουστάρω να το μαγαρίσει κανείς, ούτε εγώ.
Λιβάνι.

Η γραμματική της άρνησης

2007-09-26T19:02:00.000+03:00

Μέσα στο ψιλόβροχο
στη μέση του δρόμου
ανέβασε τη φούστα της κι άρχισε να γεννά
τα αβγά του ποτέ

Κάθε φορά που έπεφτε ένα αβγό
έβγαζε μια διαπεραστική κραυγή ηδονής

Ανάμεσα στις γέννες έπαιρνε βαθιές ανάσες
κι έκανε επανάληψη τη γραμματική της άρνησης:
Ποτέ μου
Ποτέ σου
Ποτέ του
Ποτέ μας
Ποτέ σας
Ποτέ τους

Τα αβγά της κυλούσαν στην κατηφόρα
Έχοντας άγνωστο προορισμό

Κάθε αρχή

2007-09-14T18:21:00.001+03:00

Κάθε αρχή, σαν κάθε αρχή, ένα βήμα προς τα μπρος (ένα φιλί) είναι τρομακτική και έχει οδύνες και πρέπει να πρέπει να είσαι μόνος (μπροστά σε κάθε αρχή πάντα μόνος) και η γνώση ότι κάποια στιγμή το πλήρωμα της γαλέρας μπορεί να ξεμείνει από άλλοθι (θεέ Ζαν Ζενέ), ω! ναι κάθε αρχή και δύσκολη. Είναι κοινότοπο. Λες; Ναι είναι. Οι μεγαλύτερες αλήθειες έχουν ειπωθεί τόσες πολλές φορές που πια αποτελούν τις μεγαλύτερες κοινοτοπίες γι’ αυτό και οι άνθρωποι του είδους μου τις αποφεύγουμε. Ναι… τί έλεγα; Α, ναι… Μια μέρα κάποιος σχεδόν άγνωστος μπορεί να παίξει με τις πιο ευαίσθητες χορδές σου και να σε κάνει να κλαις όλη μέρα, ενώ θα μπορούσες να του πεις να πάει να γαμηθεί -ούτε, θα μπορούσες να τον αγνοήσεις. Καμιά φορά υπάρχουν άνθρωποι με ορμή μεγάλη που σε παρασύρουν στη δίνη τους και καμιά φορά σε πνίγουν, αλλά και ο πνιγμός, καμιά φορά, είναι μια κάποια πρόοδος, γιατί για πόσο καιρό μπορεί κανείς να καθίσει στην παραλία φορώντας το σωσίβιο, τα βατραχοπέδιλα και τη μάσκα του (ένα χάδι στα μαλλιά).
Θέλει δύο για να χορέψεις ταγκό.

(Just me, το post δεν είναι γκομενικό.
Η μήπως είναι; Τα χω χάσει πια.)

πριν το μυαλό

2007-09-09T21:45:00.000+03:00

Μια μικρή τρέλα από την πληγή μέχρι το χέρι που κινήθηκε πριν το μυαλό, για να χτυπήσει, να τραβήξει τον άντρα από τον υπόλοιπο κόσμο και να τον φυλακίσει μέσα σε ένα ελάχιστο κομμάτι χρόνου, χωρίς οξυγόνο, χωρίς μάτια, με τη βία να υπάρξει μόνο για εκείνη, να τον τιμωρήσει για όσα μπορεί να κάνει κι όσα θα επιθυμήσει, να δαγκώνει και να φυλάει την πληγή- απόδειξη πως ήταν εδώ, μπροστά στον πύργο του Άιφελ, στον λαιμό του.

Η Χώρα των Ζώων

2007-08-30T13:59:00.000+03:00

Μια μέρα μετά το σβήσιμο και της τελευταίας πυρκαγιάς ο Τσιρίδας εξήγησε στα υπόλοιπα ζώα τα πραγματικά αίτια της καταστροφής:
«Σύντροφοι, δεν πιστεύω να φαντάζεστε ότι οι πυρκαγιές αυτές είναι έργα οικοπεδοφάγων, ούτε πως η καθυστέρηση του σβησίματός τους ανάγεται στην ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού. Είμαι σίγουρος πως δεν υπάρχει κανείς από σας που να αμφιβάλει ότι αυτός που έβαλε τις πυρκαγιές είναι ο ΧΙΟΝΟΜΠΑΛΑΣ! Ο οποίος από καθαρή κακία και πολιτική σκοπιμότητα, προσπαθώντας να αναχαιτίσει την πρόοδο που σημείωνε η Χώρα τον Ζώων, με κάθε μέσο –παραπλανητικά τηλεφωνήματα, κλανιές, οι οποίες αναζωπύρωναν τις μικρές εστίες, τα λεγόμενα και «καντήλια», δεν επέτρεψε στις δυνάμεις μας να ελέγξουν γρήγορα τις φωτιές!

"...τα ροζ ανθάκια της κερασιάς..."

2007-08-26T23:30:00.000+03:00

Οδήγησα ξανά μηχανάκι, στο μέρος που οδήγησα για πρώτη φορά, μετά από ευγενική αλλά έντονη πίεση των κολλητών μου. Έκανα μια βόλτα του δεκάλεπτου και όταν έφτασα στο σημείο από όπου το είχα πάρει κατάλαβα ότι είχα πάθει λάστιχο.
Ηταν τυχαίο?
Ηταν τυχαίο που την πρώτη φορά που οδήγησα (έκλεψα από τον νουνό μου) ένα (τεράστιο για το τότε μπόι μου) μηχανάκι έπεσα και ακόμα έχω το σημάδι στην παλάμη, να μου χωρίζει στα δύο τη γραμμή της ζωής;
Με διαβεβαίωσαν ότι η σαμπρέλα είχε πρόβλημα. Και ότι το λάστιχο είχε ξανά ξεφουσκώσει πριν λίγες μέρες. Μου έλεγαν αλήθεια ή προσπαθούσαν να με καθησυχάσουν σε αυτό το κρίσιμο σημείο;
Έπρεπε να γίνει έτσι; Μόλις αποφάσισα να πατήσω κάτω τον φόβο μου, να έρθει η γκαντεμιά να με ξαναπατήσει κάτω;
Ξαναοδήγησα. Ξανακαβάλησα.
Οδήγησα μεθυσμένη. Χωρίς αλκοόλ. Ένα περίεργο μούδιασμα στο κεφάλι, δεν άφηνε τον φόβο να παίρνει αποφάσεις.
Σε σχετικές συζητήσεις υποστηρίζω ότι αυτό που φοβάμαι δεν είναι το να οδηγήσω, αλλά το να πέσω. Είναι το ίδιο; Λέω αλήθεια;

Μόλις θυμήθηκα εκείνο το στίχο από το τραγούδι του Ξυδάκη που λέει "Μη φοβάσαι, μη φοβάσαι, φίλος με τον πόνο να' σαι."

Περιμένοντας...

2007-08-02T12:34:00.000+03:00

Καμιά φορά απορώ: πως χωράει τόση μαλακία στον κόσμο;
Καμιά φορά σκέφτομαι: θα είχα γίνει ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου αν είχα εφεύρει μια συσκευή μαλακομέτρησης ή χαπάκια που να αντιμετωπίζουν την υπερμαλακίαση
Καμιά φορά αναρωτιέμαι: Μαλάκας είναι ο μαλάκας ή αυτός που ταλαιπωρείται από ένα μαλάκα;
Καμιά φορά υποθέτω: Ίσως υπάρχει μια επιστημονική εξήγηση για το φαινόμενο. Ίσως π.χ. τα μαλακά μόρια του μαλάκα είναι πιο μαλακά από το φυσιολογικό.
Καμιά φορά φτιάχνω ρητά: Τον μαλάκα πολλοί εμίσησαν, τη μαλακία εγώ (τουλάχιστον)
Καμιά φορά παρατηρώ: Οι μαλάκες κάνουν παρέα (μεγάλη)
Καμιά φορά είμαι σίγουρη: Αν φωνάξεις "πρόεδρε" θα γυρίσει η μισή Αθήνα, αν φωνάξεις "μαλάκα" θα γυρίσει όλη.

Για τον Χ2

2007-07-30T22:04:00.000+03:00

Βάζω μια μπυρίτσα να σου εξηγήσω
και την Μπίλι στο σι ντι
το σπίτι μυρίζει φρέσκια μπογιά
μια σφοδρή αλλαγή στα επαγγελματικά
μου προσέφερε χρόνο μέχρι και για να βάψω το σπίτι
δεν περνώ πια τη μέρα μου μπροστά στον υπολογιστή
Αυτό το καλοκαίρι
φροντίζω τη ζωή μου όπως κάποιος φροντίζει τα καλοκαίρια
το εξοχικό του σπίτι
κάνω τα μερεμέτια
βάφω
μπαλώνω
πλένω
γυαλίζω
επισκευάζω
κατεδαφίζω
χτίζω εκ νέου

Δις σαμερ νοθινγκ καν χαρμ μι

Αυτή την περίοδο δεν διαβάζω σχεδόν κανένα σας
η σύνδεση στο σπίτι είναι απλή, που θα πει σπάσιμο νεύρων
είναι και οι «επισκευές»
Πηγαίνω σε συναυλίες
ωραίες συναυλίες, μουράτες
ξέρεις, από αυτές που κάποιοι μπλόγκερς πάνε για να γράψουν την άλλη μέρα
Πηγαίνω σε ωραία μαγαζιά, τρώω καλά
και φυσικά βάφω

Κυκλώνας όχι, ούτε κύκλος
Μπροστά

Για τον adaeus

2007-07-24T21:10:00.000+03:00

"1. Κάτω ἀπ᾿ τὰ ροῦχα μου δὲ χτυπᾶ πιὰ ἡ παιδική μου καρδιὰ
Λησμόνησα τὴν ἀγάπη πού ῾ναι μόνο ἀγάπη

Μανώλης Αναγνωστάκης

2. Εσβησε το κερί και μαζί του έσβησαν τα γκρίζα μάτια σου,
μέσα στο σκοτάδι ψηλάφισα το κορμί σου κι ήταν υγρό,
ιδρωμένο από την ανείπωτη σαγήνη της αγκαλιάς μας.
Εκλεισα τα μάτια και συ έλειπες...
έλειπες, έλιωσε το κερί, κερί και η αγάπη, έμεινε η έλλειψη..."

Ένας άντρας που ξέρω και δεν ξέρω μου ζήτησε να σχολιάσω κάτι που έβγαλε από μέσα του. Εγώ μόλις έχω ξυπνήσει κι έχω μπροστά στα μάτια μου τα λόγια του και πρέπει να τα βάλω μέσα μου για να του τα ξαναγυρίσω μαζί με τα δικά μου. Δεν έχω καταλάβει τι θέλει –ποιος καταλαβαίνει ποτέ- θα του δώσω –όπως πάντα- αυτό που μπορώ τώρα.
Ο άντρας που ξέρω και δεν ξέρω μιλάει για μια απουσία. Μια απουσία μέσα του. Η γυναίκα είναι εκεί, την κρατά, όμως λείπει από μέσα του. Εκείνη δεν κατάφερε να μπει, εκείνος δεν κατάφερε να την βάλει. Αισθάνομαι πως δεν θέλω να μιλήσω για τα λόγια του. Στυλώνω τα πόδια και παραμένω στην πλευρά της παρουσίας. Αυτήν την εποχή όλος ο κόσμος είναι εδώ, τα βλέπω όλα ολοκάθαρα και ισχυρά να μπούνε μέσα μου χωρίς να ανοιγοκλείνω πόρτες. Βλέπω καθαρά γιατί είναι συνεχώς ημέρα, δεν χρειάζομαι κεριά, δεν περιμένω σκοτάδια. Θέλω να του δώσω κάτι από τη δύναμή μου, όμως ούτε εγώ δεν την ελέγχω, ήρθε μόνη της κι ελπίζω να μείνει.
Έχω πια ξυπνήσει και στέκομαι στο ξέφωτό μου, λίγο τρομαγμένη.

Αυτό το μεσημέρι

2007-07-12T15:06:00.000+03:00

Βρίσκομαι σε ένα παλιό ψηλοτάβανο αρχοντικό, με σκαλισμένα γύψιμα και πόρτες που ανοιγοκλείνει το μεσημέρι, κι έναν ξεχαρβαλωμένο ανεμιστήρα να δροσίζει την πλάτη μου, πλάτη στον δρόμο, και στα κομπρεσέρ, και στο ραδιόφωνο την Αφροδίτη Μάνου. Στους τοίχους έχει τρέξει το αίμα του χρόνου, το ταβάνι δακρύζει, μια παλιά εφημερίδα χαιδεύει το γραφείο. Αν γυρίσω θα δω τα κεραμίδια του απέναντι σπιτιού, αν γυρίσω θα δω την πόλη να καίγεται, αν γυρίσω θα δω πως βρίσκομαι μόνη σε τούτο το γραφείο. Κάτω από τους ψηλούς δακρυσμένους τοίχους, μέσα στη μουσική που μπλέκει με την εξάτμηση του μοτοσακού. Τώρα πια ξέρω καλά πως είμαι εδώ, και πως δεν είμαι.

Ένας χρόνος - piss diary

2007-07-02T21:16:00.000+03:00

Η πτήση ξεκίνησε στις 30-Ιουνίου-2006
Εκείνο το αεροπλανάκι, τελικά πέταξε και συνεχίζει.

Επιδ-αύριο

2007-06-29T17:25:00.000+03:00

Στη θάλασσα μέσα στα βυθισμένα ερείπια, στον βρεγμένο χρόνο, άμμος ψιλή πάνω στον αχινό της ψυχής, και μια μουσική στην ακρογιαλιά για τον ήλιο που ρίχνει κόκκινα στην πλάτη του παιδιού, καθώς ψήνεται το καλαμάρι στο τηγάνι, μέσα στο μικρό μεσημέρι της ζωής μας, που θα μας κάψει και θα βυθιστεί κι αυτή, άδειο κοχύλι, δίπλα στα πήλινα μεγάλα πιθάρια.

Εδώ

2007-06-27T11:51:00.000+03:00

στις φράουλες, στα κεράσια και στα σταφύλια έχω το μυαλό μου. Όχι στα αιρ κοντίσιον, και στον καύσωνα.
Από τη στιγμή που σήμερα θα την περάσω μέσα, δεν με απασχολεί καθόλου το καμίνι της Αθήνας. Για μένα η αδιαφορία ήταν πάντα πολυτέλεια και σήμερα γουστάρω τέτοια έξοδα.
Βοήθησε με να περάσω το χρόνο μου, αυτό μόνο· δεν θέλω να μου δώσεις τίποτα. Στο υπόσχομαι πως δεν θα αγγίξω τον κουμπαρά σου. Αυτό το καλοκαίρι απλώς ζω και γι’ αυτό δεν χρειάζομαι τίποτα· αν με αντιλαμβάνεσαι.

Το αφτί της μητρός μου

2007-06-22T16:44:00.000+03:00

Τελευταίως,
η μητέρα μου παραπονείται
ότι ακούει μόνο από το ένα αφτί
το άλλο της αφτί,
που
καθώς λέει,
σφυρίζει δυνατά.

Επανάληψη μήτηρ

2007-06-21T17:06:00.000+03:00

Το έγραψα στη Βonnie θα το γράψω κι εδώ για να το θυμάμαι:

Η δουλειά κάνει τους άντρες και ξεκάνει τις γυναίκες

Laurie Anderson

2007-06-21T13:58:00.000+03:00

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταλαβαίνεις ποιος από όλους μας κοιτάζει τον ουρανό.

Thank God, we' ll always have Paris

2007-06-19T10:49:00.000+03:00

Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι πλούσια!

Βία στη Βία

2007-06-18T16:39:00.000+03:00

Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία στη Βία

Μάνος

2007-06-15T16:22:00.000+03:00

Εκείνο το βράδυ, μετά τη συναυλία, τον ακολούθησα κρυφά μέσα στα σκοτάδια, όπως ακολουθούν οι ντετέκτιβ τους ανυποψίαστους πολίτες. Η διαδρομή του δεν ήταν μεγάλη· κάθισε με την παρέα του στο παραλιακό ζαχαροπλαστείο με τα φαναράκια. Κάθισα στο διπλανό τραπέζι, παράγγειλα ένα γλυκό και άρχισα να τον παρακολουθώ.
Στη διάρκεια της συναυλίας είχε εκνευριστεί με τα παιδιά που έπαιζαν και φώναζαν ελεύθερα, ακριβώς δίπλα στους μουσικούς. Είχε μάλιστα απειλήσει να διακόψει τη συναυλία, αν οι γονείς δεν αναλάμβαναν να τα μαζέψουν.
Τώρα, εδώ στο ζαχαροπλαστείο, ένα μικρό παιδί από διπλανό τραπέζι, είχε καθίσει στα πόδια του. Εκείνος ζήτησε από το παιδί να του πει μια ιστορία· εκείνο τον κοίταξε στα μάτια μη μπορώντας να καταλάβει αν ο ηλικιωμένος κύριος, τον οποίο όλοι κοιτούσαν με τόσο σεβασμό, σοβαρολογούσε ή αστειευόταν.
«Δεν είμαι πιο έξυπνος από εσένα», είπε στο παιδί. «Αλήθεια σου λέω, είμαι κι εγώ ένα μικρό παιδί όπως εσύ».

Get this widget

Track details

Έξω από τα δόντια

2007-06-13T17:11:00.000+03:00

Σύμφωνα με όσα είπε χθες ο κ. Λασκαρίδης, η εκπομπή «παίρνει μια ιδιορρυθμία και τη γελοιοποιεί. Βάζει δηλαδή μια μαύρη να τραγουδά "μαύρη μου έχεις κάνει τη ζωή" ή κάποια που έχει ένα δόντι να τραγουδά "έξω από τα δόντια". Αυτά τα πρόσωπα ήθελαν να επιδειχτούν, αλλά δεν είχαν επιτύχει ή επιδιώξει μια τέτοια καταξίωση. Τώρα το επιδιώκουν και η Αννίτα Πάνια εκμεταλλεύεται μια ιδιορρυθμία τους.

Προς διευκόλυνση του ΕΣΡ φέρνω προ των ευθυνών τους τον Νίκο Ρίζο, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τη Χοντρή του Ζαχαρία και την Πίπη Φακιδομύτη που έχτισαν καριέρα πάνω στο ελάττωμά τους.

"Play it again, Χρήστο"

2007-06-12T13:47:00.000+03:00

Πως το είπε ο Χρήστος Βακαλόπουλος να δεις…
πάνω κάτω έτσι:

Υπάρχει μια γενιά ανθρώπων που παραμένουν εγκλωβισμένοι μέσα στο όνειρο που έκαναν για τη ζωή τους, όταν ήταν ακόμα νέοι· στο πώς φαντάστηκαν τον εαυτό τους· σ’ ένα σχέδιο που δεν τους βγήκε. Και δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτήν την εικόνα, κι αρρωσταίνουν μέσα σ’ αυτό το όνειρο. Γι’ αυτό και πρέπει να το εγκαταλείψουν.

Tell me now, so I’ll know

2007-06-08T10:04:00.000+03:00

Ήταν κάτι κασέτες, κάτι καλοκαίρια
με κάτι ωραίες αντρικές διφωνίες
με «ντάρλιγκ» και «αϊ λιβ τζαστ φορ γιου»
που μύριζαν, όπως τα λάστιχα του μαγιώ
και χάιδευαν καλύτερα από τα αγόρια

Get this widget

Track details

Αrt Αθήνα και ανεξιτεχνία

2007-06-05T14:50:00.000+03:00

Κάνω γρήγορες σκέψεις για το θέμα της Art Αθήνα πριν χαθεί από την επικαιρότητα.

1. Η «δημόσια αιδώς», όπως άλλωστε και το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» είναι όροι επινενοημένοι, γι’ αυτό και «μπάζουν» από παντού. Πώς μπορεί αλήθεια να τσουβαλιάσει κανείς τις ανθρώπινες ψυχολογικές αντιδράσεις, και να καταλήξει σε έναν μέσο όρο;
Εγώ (για παράδειγμα), αφενός απέχω από τον μέσο όρο αιδούς, αφετέρου δεν θέλω να μοιράζομαι το περίσσευμα της αιδούς των άλλων. Επίσης απαγορεύω σε οποιονδήποτε να προβάλει την δική μου αιδώ (εντάσσοντάς την στην ποσότητα «δημόσια αιδώς») ως άλλοθι για να προχωρά σε λογοκρισίες.

2. Επιθυμώ το πεδίο της τέχνης να αποτελεί άσυλο· ένα πεδίο όπου όλα να παίζονται, όλα να αμφισβητούνται και η ανθρώπινη έμπνευση θα αφήνεται να αναπνέει ελεύθερα μακριά από νόμους, όρους και κανόνες.
Για μένα η τέχνη κινείται πολύ κοντά στη θρησκεία γι’ αυτό και θεωρώ απαραίτητη την ανεξιτεχνία (sic) και την πλήρη νομική προστασία κάθε μορφής τέχνης.

Στον Παγασητικό

2007-06-04T13:52:00.000+03:00

Get this widget

Track details

Ένας γάμος, δυο φίλες, ένας συγκάτοικος, δυο ντόπιοι, μια βάρκα, ένα φεγγάρι, μια πληγή, κι όλα στη θάλασσα.
Πιο πολύ από το να σκέφτεσαι αν πρέπει να δεχθείς πρέπει να σκέφτεσαι αν πρέπει να αρνηθείς.

Για την Αμαλία λοιπόν

2007-06-01T14:14:00.000+03:00

Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν θέλω να γίνω κυνική. Δεν θέλω να γίνω τίποτα. Ο θάνατος με αδειάζει πάντα από θέλω, και το μόνο θέλω που μου αφήνει είναι να μην τον σκέφτομαι. Στη διάρκεια της ημέρας διώχνω από τη σκέψη μου τους νεκρούς μου, μα με ξαναβρίσκουν όταν κοιμάμαι.

Get this widget

Track details

Μια σκάλα που κατεβαίνει

2007-05-30T16:40:00.000+03:00

Στον σταθμό του μετρό του Συντάγματος πριν δυο ημέρες:
Δυνατές κραυγές τρόμου και μια ηλικιωμένη γυναίκα, που από απροσεξία προσπάθησε να ανέβει τις κυλιόμενες σκάλες που κατέβαιναν, πεσμένη στο έδαφος. Γύρω της κόσμος και γυρισμένα ανήσυχα πρόσωπα στη σκάλα της ανόδου.

Στον σταθμό του μετρό του Συντάγματος χθες:
Δυνατά γέλια και ένας πιτσιρικάς, που προσπαθεί και καταφέρνει να ανέβει τρέχοντας ανάποδα τις κυλιόμενες σκάλες που κατέβαιναν, χωρίς να πέσει. Ένας κολλητός στην βάση της σκάλας κι άλλος ένας στο τέλος της και γυρισμένα χαρούμενα πρόσωπα στη σκάλα της ανόδου.

You should know the space is holy

2007-05-29T13:43:00.000+03:00

Τολμώ να πω ότι εκτιμώ τις διασκευές των τραγουδιών πιο πολύ από τις πρώτες εκτελέσεις. Βρίσκω πιο δύσκολο να ξαναμιλήσεις πάνω στο ίδιο θέμα χωρίς να πεις τα ίδια· να το δεις με άλλο μάτι, παρότι ήδη καθορισμένο και μιλημένο και ιδωμένο, να το αναγεννήσεις συναγωνιζόμενος – θες δεν θες- την έκλαμψη, τον πόνο και την ηδονή της πρώτης γέννας.
Με τον ίδιο τρόπο εκτιμώ τους ανθρώπους που κάνουν σχέσεις με ανθρώπους που κουβαλούν στην πλάτη, στα κεφάλια και στα στομάχια τους διαζύγια και παιδιά από προηγούμενους γάμους. Ανθρώπους προσημειωμένους.
Το θέμα είναι αν μπορείς να διασκευάσεις έναν άνθρωπο.

Ποδόσφαιρο και άντρες

2007-05-23T11:34:00.000+03:00

Σκέψου τι έχει να γίνει αν το ποδόσφαιρο απαγορευτεί σε κάποιες χώρες.
Αν συμβεί κάτι τέτοιο είναι κάτι παρά πάνω από σίγουρο ότι ο παγκόσμιος πληθυσμιακός χάρτης θα αλλάξει άρδην. Ορδές ανδρών-προσφύγων θα κατευθυνθούν προς τα κράτη που θα παίζεται ακόμα μπάλα και τα μέρη χωρίς ποδόσφαιρο θα ερημώσουν.

(Στη φωτό απελπισμένη σύζυγος και μητέρα, κάτοικος χώρας που μόλις ανακοινώθηκε η σχετική απαγόρευση)

σκοτσέζικος σκούφος

2007-05-22T17:03:00.000+03:00

Ένας άντρας με σκοτσέζικο σκούφο
ανακούρκουδα καθισμένος στο παγκάκι
φορούσε μια μάσκα από πούδρα
χίμαιρα ή σήμερα
όπως και χθες
δεν άφησα το βλέμμα μου
να κατακάτσει πάνω του
να δεχθώ ότι είμαι εδώ
και σήμερα
κι ο κόσμος ετούτος
το καπέλο, ο άντρας, η πούδρα
είναι και δικά μου

Get this widget

Track details

Acropolis

2007-05-18T15:35:00.001+03:00

Μιλούσα προχθές με τον ιδιοκτήτη μιας από αυτές της ταβέρνες της περιοχής της Ακρόπολης. Μου αφηγήθηκε το εξής περιστατικό:
Ένα από αυτά τα βράδια μια Αμερικάνα τουρίστρια έτρωγε μόνη της. Κάποια στιγμή η γυναίκα σταμάτησε το φαγητό της κι απόμεινε, με το πηρούνι στον αέρα, να κοιτάζει την Ακρόπολη· κι ύστερα από λίγο άρχισε να κλαίει.
Ο μαγαζάτορας την πλησίασε και τη ρώτησε αν υπήρχε κάποιο πρόβλημα. «Όχι, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα» του απάντησε. «…απλά αισθάνομαι πολύ τυχερή που απόψε το βράδυ μπορώ να κοιτάζω την Ακρόπολη».

Tώρα εγώ πριν από λίγες ημέρες.
Καθώς λοιπόν, κοιτούσα την Ακρόπολη μου δημιουργήθηκε μια περίεργη διάθεση που διάρκεσε μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Πραγματικά το λέω, ήθελα να ανοίξω ένα πελώριο στόμα και να την καταπιώ. Ναι, ήθελα να την φάω, όπως θέλεις να φας ένα σιροπιαστό γαλατομπούρεκο.

Is there anybody going to listen to my story

2007-05-16T14:43:00.000+03:00

Επιτυχία στον ερωτικό τομέα, μεταξύ άλλων, θεωρώ το να κάνεις τον άλλον, όταν σε σκέφτεται, να παίρνει αυτές ακριβώς τις βαθιές ανάσες που παίρνει ο Τζον Λένον στο «Girl». Όχι αναστεναγμούς. Ανάσες που μοιάζουν να προσπαθούν να ρουφήξουν όλο τον κόσμο και προκαλούν τον ήχο που κάνει ένα μεγάλο κύμα όταν τραβιέται ξανά προς τη θάλασσα παρασύροντας μαζί του όλα τα βότσαλα της παραλίας.

Get this widget

Track details

So you think you can live

2007-05-13T23:13:00.000+03:00

Κι ενώ στο Ελσίνκι δεν είχε κατακάτσει ακόμα ο χαρτοπόλεμος και η εκπληκτική φωνή της Μαρίγια δεν είχε χαθεί ακόμα από τα αφτιά των Ευρωπαίων, κι ενώ οι καναπέδες του τηλεοπτικού κοινού δεν είχαν ακόμα κρυώσει, και οι μπύρες και οι πίτσες δεν είχαν ακόμα πεταχτεί στα σκουπίδια, κι ενώ άχνιζε ακόμα το πεδίο της μάχης των μπλοκ, η Μαρία Μπακοδήμου ζούσε το προσωπικό της δράμα κι ετοίμαζε την άμυνά της σχεδιάζοντας να ανοίξει τα μαλλιά της ένα νούμερο ακόμα, με άμεσο κίνδυνο να κάψει τις τρίχες της.
Την ίδια ώρα ο οδοκαθαριστής του δήμου καθάριζε με τη μάνικα στην Ομόνοια, τα σώματα των παιδιών που ξάπλωναν μαλακά στην πλατεία. Η κάμερα ακολουθώντας τον ρυθμό της μουσικής ξεκίνησε να τραβά από ψηλά, κυκλικά, σε γενικό πλάνο. Κι ύστερα όταν η μουσική δυνάμωσε άρχισε να κατεβαίνει αργά στο ύψος του δρόμου• κοντινό στο πρόσωπο του παιδιού.
Τι ζωντανά και όμορφα που πεθαίνουν απόψε οι άνθρωποι σε αυτή την πόλη. Σαν θέαμα του Παπαιωάννου.
Κι εμείς οι τέσσερις «καθαροί» μέσα στο αυτοκίνητο φέραμε γρήγορα τον γύρο της πλατείας, σοκαρισμένοι, όπως πάντα, κρατώντας αυτή την εικόνα για πάντα μέσα μας. Καλό υλικό βλέπεις, δεν ξέρεις που και πως μπορεί να το αξιοποιήσεις.

06 Sin Miedo a Nad...

Την παράταξη ή τον Βασίλη (Αληθινός διάλογος)

2007-05-09T11:16:00.000+03:00

Στο λεωφορείο, η μητέρα κάθεται απέναντι και διαγωνίως από την κόρη, και προφανώς παραδίδει μαθήματα δημοκρατίας.

–… αλλά αυτό που είπες ότι θα ψηφίσεις το Βασίλη, Α-Κ-Υ-Ρ-Ο...
– …Μια ευκαιρία έχεις· θα ψηφίσεις εκεί που ανήκεις.

Θέμα πρώτο: Πού ανήκει τελικά το κορίτσι; Στο κόμμα-παράταξη ή στο Βασίλη;
Θέμα δεύτερο: Οι εκλογές δεν είναι ούτε δικαίωμα ούτε υποχρέωση, όπως συνηθίζουμε να λέμε, ούτε συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες και άλλα τέτοια βαρύγδουπα κλισέ.
Πραγματικά οι εκλογές είναι μια ευκαιρία· μια ευκαιρία να κωλοκάτσεις με το (μικρό έστω) βάρος σου πάνω στη ζυγαριά και να επιχειρήσεις να τη γυρίσεις.

De profundis… my ass

2007-05-04T19:54:00.000+03:00

Το ζήτησε η Atg ...καλά κοπελιά... :)

Ιδού λοιπόν…

1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Δεν υπάρχει ευτυχία που να μην κόβεται στα τρία

2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Ανά δύο μέρες περίπου οι κραυγές ηδονής της Ρωσίδας που μένει δίπλα μου.

3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Όταν διάβασα τη Bonnie

4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Έχω χαρακτήρα

5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Έχω χαρακτήρα και φαίνεται

6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα ορθογραφικά

7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δεν θέλω να θίξω κανέναν, δεν υπάρχει δεύτερη

8)Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ήταν, είναι και θα είναι οι εικονογραφημένοι

9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Νέα Υόρκη. Που θα μου πάει, θα πάω.

10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Βλέπε τα ονόματα στη διπλανή στήλη

11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι αδίστακτος (ερωτικά)

12)… και σε μια γυναίκα;
Να μην είναι μαλακισμένη

13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Αυτός που γράφει τα τραγούδια στα Παρατράγουδα, μάλλον ο Καρβέλας λένε...

14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
«Πού είναι ο Βάγκνερ, πού είναι ο Πουτσίνι…»

15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Κανένα

16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
«Καληνύχτα και καλή τύχη»

17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ο Κέλσιος

18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Των ματιών

19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Παιδιά είναι καινούργιο το cd, δεν έχω προλάβει ακόμα…

20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Με παρέα

21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για τις φορές που μετάνιωσα

22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την επανάληψη

23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να σβήνω ό,τι έγραψα

24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Να χάσω την ελευθερία μου

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν ο άλλος δεν ξέρει να κάνει ερωτήσεις

26)Ποιο είναι το μότο σας;
Είχα ένα μοτό, αλλά το πούλησα

27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Από ηδονή

28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
«Καλώς τηνε κι ας άργησε!»

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Σε οινοπνευματική

Δεν δίνω σκυτάλη σε κανέναν. Πάρτε την μόνοι σας.

Kλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

2007-05-03T13:28:00.000+03:00

Η εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ ονομάζεται irrepressible.info
και χρησιμοποιεί τη δύναμη του ίντερνετ για να κινητοποιήσει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να πάρουν θέση εναντίον της καταπίεσης στέλνοντας μια ηλεκτρονική έκκληση.

Ακολουθεί το κείμενο που εξέδωσε η Διεθνής Αμνηστία

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…
Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.
Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!
Μπες στο www.amnesty.org.gr
και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!