Ο κύριος με τα μαύρα

Ο ουρανός έβρεξε απόψε έναν παράξενο άντρα ντυμένο στα μαύρα. Ο παράξενος κύριος κρατούσε στα χέρια του μια μεγάλη ομπρέλα. Με αυτή προσγειώθηκε στη γη και δεν την έκλεισε καθόλου, καθώς όλο το βράδυ η βροχή δεν έπαψε ούτε στιγμή. Ο κύριος με τα μαύρα περιπλανήθηκε επί ώρες στις πιο σκοτεινές πλευρές της πόλης. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι είναι αδιανόητο το πώς κατάφερε να επιβιώσει και να μην πέσει μέσα σε κάποιο από τα ανοιχτά φρεάτια ή τις απύθμενες λακκούβες του δρόμου. Κάποια άγρια σκυλιά που τον ακολούθησαν του επιτέθηκαν πολλές φορές, όμως μάταια. Ήταν σαν να δάγκωναν το ίδιο το σκοτάδι, τον αέρα. Ήταν προφανές ότι ο παράξενος επισκέπτης γνώριζε πολύ καλά που πήγαινε. Φαινόταν πως ήξερε πολύ καλά τους δρόμους και δεν δίστασε ούτε στιγμή για το ποια κατεύθυνση θα έπρεπε να ακολουθήσει. Παρόλα αυτά, τελικά αποδείχθηκε πως δεν είχε κάποιο προκαθορισμένο ραντεβού. Φυσικά στην πορεία του είχε αρκετές τυχαίες συναντήσεις: Για παράδειγμα μια ηλικιωμένη γυναίκα που περπατούσε μόνη στο δρόμο, ξαφνικά αισθάνθηκε έναν ανεξήγητο φόβο και κοντοστάθηκε. Όταν γύρισε πίσω της είδε τον άντρα με τα μαύρα να χάνεται στη γωνία του δρόμου. Αλλά και ένα μικρό κορίτσι που διάβαζε μόνο του στο δωμάτιό του, παρότι δεν το είπε σε κανέναν, τον είδε να περνά σαν ριπή έξω από το παράθυρό του. Κι άλλοι πολλοί τον είδαν να διασχίζει βιαστικός τους δρόμους της πόλης, μα κανένας δεν πρόλαβε να δει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Προς το πρωί, ο κύριος με τα μαύρα κοντοστάθηκε στην άκρη του λιμανιού, κοίταξε τον ουρανό που είχε καθαρίσει πια από τα σύννεφα και τότε έκλεισε την ομπρέλα του. Παρέμεινε για λίγο έτσι ακίνητος μπροστά τη θάλασσα μέχρι που η πρώτη κίτρινη ριπή του ήλιου που ανέτειλε τον χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά